باز باران ،باز آتش

                   باز باران بی ترانه

                                 چکه کرد از بام خانه

                                             یک اتاق سرد و پر غم

                                                               یک اجاق بی زبانه

   روح سرگردان یک زن

                      در پی تابوت می گشت

                                       مرگ را دشنام می داد

                                                    خسته و مبهوت می گشت

 آتش دوزخ کماکان

              در درونش شعله ور بود

                                 دستهایش تاول و خون

                                        چشمهایش خیس وتر  گشت

عقده ْ یک تکه نان

               در نگاهش موج می زد

                               دستهایش پر ز خالی

                                                    حسرتش تا اوج می زد

مرگ بر لبهای ظلمت

                   بوسه می زد عاشقانه

                                می سرود از رنج یورقون

                                                    باز باران بی ترانه....