دردها سر بهم آورد خدایا چه کنم 

 شعر من واژه کم آورد خدایا چه کنم 

شرح حالم همه راز است ولی خواهم گفت

سر این قصه دراز است ولی خواهم گفت

....

پ .ن :لحظه ای آرامشم آرزوست

پ.ن ۲: رو چشم مخاطب خاص

سید علی صالحی

ناقوسها می نوازند،موسیقی نواختن را

بادها می خوانند ،آوای خواندن را

ولی او هنوز،برای لذت يک قطره اشکی مدام

به خود می پيچد

و دلم می گيرد.

همان هنگام که او مرد آسمان هنوز غمگين بود

همان هنگام که فقط او بود وباد. وبادی می برد گيسوانش را.

وصدای نفسش می پيچيد در سرسرای سکوت

و می شکست عظمت خاموش را.

وجاده ای که زاغی بالای يکی از درختانش

عظمت انکارش را در هم می پيچيد

و نگاهی کرد و برای آخرين بار پرسيد:

چرا رفت؟!