آمــدی امـشـب ســراغ سـردی آغـوش مـن

آتــشی انــداخـتی بــر دامـن خــامـوش مـن

روزگــارم را گــره بـر حــسرت فــردا زدی

تــیـر عـشق سـاحـلـم را بــر دل دریــا زدی

جرعه ای از دست تو مستی به جانم می دهد

جــان دیگر زنــدگی بـر اسـتخوانـم مـی دهـد

آی مـــردم، آتـشـی افـتــاده بــر دامــان مـن

شعله ای کـزعشق او روشن شده دنـیای من

حال تنها حنجره یـورقـون ز ایـن فـریـاد مـن 

عـشق می تــازد بـسوی خـاطـرات  یـاد مـن 

             تیرماه۸۷

بـنویس بـابـا مثل هر شب نان ندارد

سارا به سین سفره مان ایمان ندارد

بعداز همان تصمیم کبری ابـرها هـم

یـا سیل می بـارد و یا بـاران نـدارد

بابا انار و سیب و نان را می نویسد

حتـی بـرای خوانـدنـش او نــا ندارد

انگـار بـابـا هـم کلاس اولـی هاسـت

هـی می نویسد این نـدارد، آن نـدارد

بنویس آن مرد در بـاران خواهد آمـد

ایـن انتـظـار خیسمـان پـایـان نــدارد

این ر...ب...ی مانند آن چوپان نادان

یا غافل است یا اینکه او ایمان ندارد

ایمان برادر، نام تـو ورد زبـانهاست

امـا چـرا این شعر من دارا نـدارد؟!!

ایــن میـهـن ِ اسـلامـی ِامـروزی مــا

افـزون بـر چـند تـا خـودی دارا نـدارد

یورقون برادر گوش کن نقطه سر خط

بنویس بــابــا مثـل هـرشـب نــان نـدارد

پ .ن : درس امروز  :  نـ ( نون کوچک)    ن (نون بزرگ) 

بسوزان حریم غزلهای من

به تنهاییم آتش جان بده

دلم را به آغوش طوفان بده

اهورایی ام کن به ایمان خویش

قفس کن دلم را به زندان خویش

کجا می روی پابه پای دلم

بسوی قدمهای بی حاصلم

خدا هر دومان را به یکجا سرشت

ولی روی خشت تو این را نوشت

اگر خدشه ای زد زمانه به تن

هر آن خواستی از دگر تن بکن

به آن خشت دیگر چنین گفت او

تو خود نیستی،بوده ای جفت او

هر آنچه که اودر زمین از تو خواست

اطاعت بکن چون سوالش بجاست

خدا یا به غیر از عزیز دلم

ز یورقون نمانده بجز این قلم

                                               شکست شیشه چشم ُچه کم بهایم کرد

غرورنازک احساس ِِِِ من چه رنگی داشت

                                              کـه وقـت رفتن آز آن دورنگـاهم کـرد

 حریـم سینه ء او جایگـاه امـن ِ مـن است

                                             ولی دمی به تـرحم چه بی پناهـم کرد !

دلـم گــرفت آز آن شـب به بغـض تنهایـی

                                             به واژه ء بی کس شدن دمی صدایم کرد

بـرای غربـت چشمان مـن غــزل سـرود

                                               رفتُ به غـم ِعزلت چه همجوارم کرد

و آنـکس کـه بـرایـش تـرانه می خوانـدم

                                               شکست شیشه احساس ُبر کنـارم کرد

به زخم خنجر خشمش دلم خوش است ولی

                                               دوای درد نـداد ُ چـه بـی دوایـم کــرد

 شکـست عـهدُ نـدانست بـی کسـی مــرا

                                               به ناله های هرشبهء من،ترانه خوانم کرد

غـرورِ وحشـیِ یورقون چنین اجـازه نداد

                                               ببوسم آن رخ مــاهی کـه بی قـرارم کــرد

به زیـر گــام غـرورش فـتاده چشمـانـــم

                                              نـگـاه مسـت مــرا دید ُ بی پنـاهـم کـــرد